3. De wereld heeft me helemaal niet nodig

Ik hoor wel eens zeggen dat er veel te veel mensen op de aarde zijn. Vreemd eigenlijk. Want als we ervan uit gaan dat er te veel zijn, betekent het dat we eigenlijk vinden dat we er wel een stelletje kunnen missen. Maar wie willen we dan kwijt? En als je daar dan al antwoord op kunt geven, hoe zou je er dan vanaf willen? Het is een hopeloze stelling met nog hopelozere consequenties.

Algemene waarheden zijn nooit waar, zoals een allemansvriend de vriend van niemand is. Maar soms geven ze wel een aanzet tot enige overpeinzingen.
Ieder mens op aarde is hier vrijwillig
Ieder mens is hier om samen ‘verder te komen’
Ik kan niet zonder al die mensen
Maar kunnen al die mensen wel zonder mij? Ik denk het, het is niet de wereld die mij zo verschrikkelijk nodig heeft, maar ik ben het die de wereld heel erg nodig heeft. Als ik doodga, gaat alles gewoon verder. Misschien kan ik nog wat regelen voor mijn begrafenis en kan ik mijn nabestaanden nog een tijdje bezig houden met mijn erfenis, maar dan is het toch echt voorbij. Alles gaat gewoon verder. Ik kan hopen dat er nog een beetje positief over me gedacht wordt, maar daar houdt het toch echt mee op.
Andersom ligt de zaak anders: als de wereld zou verdwijnen, wat blijft er dan van mij over?

Ben ik dan zo onbelangrijk? Nee, en jij ook niet. Het betekent dat we onze inspanningen om ‘de wereld beter te maken’ maar dicht bij huis moeten houden. We kunnen proberen het beter voor onszelf te maken. We kunnen gelukkig worden, en blij en intens tevreden. Dat doen we helemaal voor onszelf. Maar de wereld om ons heen wordt daar wel mooier en warmer van. En dat is toch mooi meegenomen…