Mijn vorige blogje schreef ik op zondagochtend, 29 augustus. Ik had eerst ontbeten en wat e-mails van vrienden beantwoord, en getwitterd had ik ook. Nadat ik mijn stukje geschreven had meldde ik dat op Twitter en nodigde ik iedereen uit het te lezen. Binnen vier minuten was het al 65 keer aangeklikt, even later was het nog twintig keer gelezen, en daar bedankte ik iedereen weer voor. Ook maakte ik hier en daar wat grapjes. Het was een leuke, maar eigenlijk vrij normale zondagochtend. Behalve wat pijn in mijn buik, dat maakte de ochtend iets anders. Maar die pijn was aanvankelijk ook weer niet zo erg, dat kwam pas later.

Ik lees en herlees graag voordrachten en boeken Van Rudolf Steiner. Bij tijd en wijlen kan ik daar geen genoeg van krijgen. Ik voel me door de inhoud meegedragen en wat losgemaakt van de dagelijkse dingen. Althans, die beleef ik wat meer vanaf een afstandje. Dat is heel rustgevend. En dat niet alleen, soms snap ik ook helemaal wat ik gelezen heb. Ik kan het zelfde keer op keer lezen, en opeens, op de zoveelste keer, gaat het licht aan. Tot ik misschien een jaar later ontdek dat ik iets totaal anders snapte dan ik ooit voor mogelijk hield. Neem me dan ook geen tentamen af over wat ik las: ik zou slechts in ruime beelden kunnen antwoorden. Maar ik ben er wel tevreden mee.

De afgelopen weken zag ik me geconfronteerd met hele akelige uitingen van onvermogen. Op het Frankrijkforum was de moderator afwezig en dat was het signaal voor ongediertige reacties die onder hele nare stenen vandaan gekropen leken. Ik het VKblog, zelfs in het antroposofiehoekje, maar gelukkig niet van de leden daarvan, zag ik de zelfde akeligheid tevoorschijn komen. Maar er waren meer confrontaties als deze. De overeenkomst was dat het om de Islam en de Moslims ging en uiteraard de reacties van Wilders daarop.

De toon en de inhoud was vaak zo afstotend, dat het me haast lichamelijk pijn deed. En ik vroeg het me weer af, voor de zoveelste keer, wat moet ik daar toch mee…

Wij gaan allemaal, jij en ik en niemand uitgezonderd, een inwijdingsweg hier op aarde. Alles wat we nu over het leven en de wereld weten was eens nieuw voor ons, en hebben we al struikelend in het dagelijkse leven verworven. Pianospelen? Dat vereist een heleboel oefening op basis van de inwijding in al die tekentjes, mollen en kruisen in dat vreemde en ondoorgrondelijke muziekschrift.

De geschiedenis van mijn leefplek, kent Goten en Romeinen, Hunnen onder bezielende leiding van Attila, Colombanus en zijn gezellen kwamen hier vanuit Ierland en Karel de Grote regelde ook hier iets, nadat hij de Externstein bij Hannover voorgoed voor de goden onbereikbaar had gemaakt. Er waren altijd aanvoerders en koningen. En wij hebben in onze vaderlandse geschiedenis de vader van ons vaderland: Willem van Oranje. En, gedragen door de zelfbewuste burgerij, deed hij iets heel bijzonders: hij zwoor zijn koning af. Met de tachtigjarige oorlog als gevolg.